Chodzenie na lekcje tańca stało się w ostatnim czasie bardzo modne.
Ciągle powstają nowe szkoły, które kuszą bogatą ofertą zajęć. Kursy, które cieszą się szczególnym zainteresowaniem to kursy tańca flamenco.
Kilka razy miałam okazję obserwować pokaz. Rozumiem, dlaczego jego popularność w Polsce rośnie.
Kobiecy wdzięk, kobieca siła, rytm, pasja, czysta energia - z takimi pojęciami kojarzy mi się flamenco. To taniec gorący i dziki jak kraj, z którego pochodzi.
|
|
Czytaj całość
|
|
Piąty wiek przed naszą erą, nazywany w historii starożytnej Grecji złotym wiekiem, był okresem wszechstronnego rozwoju greckich polis, szczególnie pod względem rozwoju kultury i sztuki. Zwiastuny zmian decydujących o późniejszym znaczeniu Grecji w Europie rozpoczęły się już nieco wcześniej, bo w latach 30. szóstego wieku w czasie tyranii Pizystrata w Atenach. Władca ten zainicjował budowlę wielkich gmachów użyteczności publicznej oraz świątyń, jak również ustanowił obchodzone na wiosnę każdego roku Wielkie i Małe Dionizje, poświęcone kultowi Dionizosa, boga nie tylko wina, ale także płodności oraz odradzania się życia na wiosnę.
|
|
Czytaj całość
|
|
W starożytnym Rzymie istniało wiele form scenicznych, które można zaliczyć do gatunku komediowego. Pierwszymi chronologicznie były fescenniny (łac. fescennini), których nazwa pochodzi od nazwy miasta etruskiego Fescennium, gdzie prawdopodobnie ta forma teatralna powstała. Forma ta przeżywała swoją popularność w Etrurii w okresie od VI do IV wieku przed naszą erą. Fescenniny, związane z bożkiem Sylwinem, opiekunem pól, ogrodów i bydła, były początkowo charakterystyczne dla świąt wiejskich, a potem przeniosły się do miast, gdzie już utraciły swój rustykalny charakter. Fescenniny składały się z krótkich, często satyrycznych, dialogów, połączonych z bogatą gestykulacją, a osoby odgrywające te scenki występowały w maskach.
Kolejna forma teatralna została także zapożyczona od Etrusków, bo Rzymianie nie mieli jeszcze w owych czasach swoich własnych obyczajów i tradycji i były to tańce etruskie. Pierwszy raz zaprezentowano je w Rzymie w 364 roku p.n.e., kiedy odprawiano specjalne uroczystości ku czci Jowisza, prosząc go o ratunek w czasie panującej zarazy. Najczęściej tańce etruskie bez śpiewu, przy akompaniamencie aulosu, wykonywano na pogrzebach i w czasie uroczystości poświęconych bogom, a więc miały one charakter głównie religijny.
|
|
Czytaj całość
|
|
|
